Achter deze 18e-eeuwse tragedie schuilt een eeuwenoud, onderhuids geloof dat dieper zit dan de christelijke buitenkant doet vermoeden. De angst voor de honderden Bokkenrijders die in de winterperiode door de lucht zouden razen, is rechtstreeks afkomstig aan de Germaanse Wilde Jacht.
In die oeroude mythe was het de alvader Odin met zijn onafscheidelijke raven die tijdens de stormachtige winternachten op zijn achtbenige paard Sleipnir door de Asgard reed. Geflankeerd door Walkuren en de zielen van de doden. Het waren dezelfde geesten die men later als Witte Wieven in de mist meende te zien. Toen de hongerwinter van 1773 aanbrak, smolt deze heidense folklore in de hoofden van de Limburgers samen met een koortsachtige, religieuze massahysterie.
Dezelfde intense, emotionele overgave waarmee het volk in grote processies Maria aanriep voor redding, sloeg door de paniek om in een blinde heksenjacht. Men zocht bezeten naar zondebokken voor de rampspoed; de duivel moest tastbaar gemaakt en uitgeroeid worden. Zo werden de arme, menselijke plunderaars in de collectieve psyché verheven tot de demonische ruiters van Odin, met een bloedige massavervolging tot gevolg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten