De magie van de oneindige 36-jarige cyclus

Eens in de 36 jaar vindt er een conjunctie plaats tussen twee specifieke hemellichamen: de samenstand tussen Saturnus en Neptunus. Deze gebeurtenis brengt steevast spraakmakende veranderingen teweeg in de structuren hier op aarde. Het jaar 2026 hebben we een aantal maanden geleden al in ogenschouw genomen, maar ook in het verleden was het niet anders.

In de astrologie en de geschiedfilosofie staan deze twee buitenplaneten bekend als de ultieme imperiumcyclus. Ze symboliseren de botsing tussen de harde realiteit en de grenzen van Saturnus aan de ene kant, en de idealen, illusies en grenzeloosheid van Neptunus aan de andere kant. Vaak wordt Rusland met deze cyclus in verband gebracht. Dat is niet verwonderlijk, aangezien dit het grootste land ter wereld is, met vele etniciteiten en een geschiedenis die getekend is door chaos, idealisme en dictatuur. De enorme omvang en het bereik van het land fungeren als een perfecte aardse spiegel voor de dynamiek tussen deze twee planeten.

Naast deze kosmische synchroniciteit speelt ook de kracht van Pluto een cruciale rol in dit verhaal. De planeet van de transformatie en de machtsstrijd op het wereldtoneel draait in 248 jaar om de zon en oefent diepe invloed uit op ons aardse vlak. In negen korte verhalen draaien we als een hemellichaam door de eeuwen heen.


(1) De kosmische klok van de Noormannen


Onze reis van meer dan 1000 jaar laat zien hoe deze planetaire krachten synchroon lopen met de wetten van de numerologie. We starten de tijdlijn bij de Noormannen in Scandinavië. In die vroege periode bewogen Saturnus en Neptunus parallel met de trage omloop van Pluto. Binnen de numerologie weerspiegelt de duur van deze grote cyclus 252 jaar; de som van deze getallen geeft het getal 9, wat in de getallenleer staat voor de voltooiing van een tijdperk. Zeven opeenvolgende cycli van Saturnus en Neptunus brachten de Noordse wereld naar een breekpunt. De voorspelde chaos van Ragnarok werd werkelijkheid en luidde een grote transitie in, die in het historische jaar 1066 culmineerde in de Slag bij Stamford Bridge.


Het is fascinerend dat de IJslandse staatsman Snorri Sturluson deze kosmische klok later treffend omschreef in zijn literaire meesterwerk, de Edda. Hij merkte op dat sommige lichten stilstonden aan de hemel, terwijl andere een dwalende koers volgden. De vijf planeten die destijds met het blote oog zichtbaar waren, werden door de Noormannen direct gekoppeld aan hun goden, zoals Odin en Thor.

De expansiedrift van de Noormannen verlegde het wereldtoneel. Zweedse Vikingen trokken zuidoostwaarts en stichtten in het jaar 882 het Rijk van Kiev, waarmee zij de bestaande chaos omzetten in een strakke orde. Dit Oost-Slavische Rijk fungeerde maar liefst 358 jaar lang als de bakermat van een bloeiende cultuur, strategisch gepositioneerd aan de vitale handelsroute naar Constantinopel.

Als we vanuit die geschiedenis naar het heden kijken, zien we hoe de Russische president Vladimir Poetin er alles aan doet om Kiev met bruut geweld in handen te krijgen. Kiev was destijds de machtigste stad, en die historische herinnering is voor het huidige Kremlin veelzeggend. In zijn essay over de historische eenheid van Russen en Oekraïners bestempelt Poetin Kiev nadrukkelijk als 'historisch Russisch grondgebied'. Dit heeft niets te maken met een strijd tegen een nazi-regime; dat verhaal is pure desinformatie. Tegenover zijn eigen bevolking spreekt hij over een 'heilige plicht' om Kiev weer in te lijven. Onder dat mom wordt de Russische bevolking misleid, terwijl er aan het front zware offers vallen.

Aardbeienmaan

Als je straks omhoog kijkt zie je hem staan, de aardbeienmaan! Dit is de traditionele naam voor de volle maan van juni. Inheemse stammen noemden hem zo omdat dit het perfecte moment was om rijpe, wilde aardbeien te plukken. 

Echt roze of rood kleurt de maan trouwens niet, ze behoudt vanavond gewoon haar warme, goudgele gloed. Dus schrik niet. Het is dit keer wel een kleinere maan, want ze staat nu een stuk verder van ons verwijderd. Een micromaan dus! Om het extra bijzonder te maken, zie je met een beetje geluk ook nog een satelliet als een heldere stip voorbijglijden. Onze trouwe begeleider de maan is vanavond op haar allermooist!

Mysterie van het Ros Beiaard


Het meest ontzagwekkende verhaal uit onze geschiedenis begint op 24 juni. Het is de dag waarop Sint-Johannes de scepter zwaait en de sluier tussen onze wereld en de bovennatuurlijke dunner wordt. Het was op deze memorabele dag dat het Ros Beiaard het levenslicht zag. Kent u de legende van de Vier Heemskinderen nog? 

Pas-Bayard is een klein buurtschap van Oppagne,
een plaats dicht bij Wéris. De steen laat de hoefafdruk zien van het 
Ros Beiaard die met de vier Heemskinderen op zijn rug naar Durbuy sprong. 

In het epische epos van Reinout van Montalbaen (ca. 1350) maken we kennis met de broers Adelaert, Ritsaert, Writsaert en de onstuitbare Reinout. Aan hun zijde galoppeerde geen gewoon paard, maar een beest dat de natuurwetten tartte.

Het Ros was een huiveringwekkende verschijning: een kruising tussen een dromedaris en een draak, gehuld in de onkwetsbaarheid van een mythische eenhoorn. Met zijn reuzenkracht sprong hij over ravijnen waar geen leger hem kon volgen, en zijn adem was zo krachtig dat hij stenen kon verpulveren. Dat was geen toeval. Wie geboren wordt op de heilige jaardag van Johannes, is voorbestemd voor het onmogelijke en beschikt over krachten die het menselijk begrip te boven gaan.

De Magie van de Midzomernacht

Op 24 juni vieren we de geboorte van Johannes de Doper, een dag gehuld in de dampen van brandende vreugdevuren en eeuwenoude rituelen. Ooit was dit het absolute hoogtepunt van het jaar: de midzomerzonnewende, waarbij de zon op haar hoogste punt stond. Hoewel de kalender inmiddels is verschoven naar 21 juni, blijft de mystiek van Sint-Jan onveranderd.

Het is de dag waarop de bladeren draaien en de zon haar kracht begint te verliezen. Men zegt dat de hemelsluizen op deze dag dertig dagen regen - of zonneschijn - kunnen aankondigen. Terwijl de jeugd over het knisperende vuur springt voor geluk, vlechten jonge vrouwen kransen van veldbloemen in de hoop hun grote liefde te strikken. Sint-Jan is niet zomaar een heilige; hij is de machtige beschermer tegen de kwalen van de geest en het lichaam, van knellende hoofdpijn tot de diepste angsten.

Veranderende machten

Begin dit jaar deed ik op dit kanaal al kond van de maatschappelijke veranderingen, maar bovenal van het grote geopolitieke spel. De conjunctie van de planeten Saturnus en Neptunus op exact nul graden gaf aan dat er wel degelijk verschuivingen zouden plaatsvinden. En zo geschiedde: na een hegemonie van 109 jaar door de Verenigde Staten – die in 1917 met eenzelfde conjunctie begon – is dat tijdperk nu verleden tijd. Het Midden-Oosten, met Israël recht tegenover Iran, Pakistan en China, bepaalt nu wat er gaat gebeuren. Net als bij de planeten zijn in de numerologie de cijfers veelzeggend genoeg, met de 9 als sluitstuk: de voltooiing of afsluiting van een periode.

We zien een complete wijziging van de geopolitieke omstandigheden. Juist omdat Saturnus en Neptunus op exact nul graden stonden, geeft dit aan dat de dynamiek nog lang niet is uitgewoed. Rond 21 juli van dit jaar bereikt deze spanning een nieuw hoogtepunt wanneer Jupiter en Pluto de kosmische toon zetten. Zij werken hierin als een katalysator en geven extra kracht aan de strijd om de wereldmacht. De unipolaire wereld met de VS maakt plaats voor een multipolaire orde waarin China de spil wordt. Immers, de Verenigde Staten hebben op alle fronten bakzeil moeten halen in het conflict met Iran, en mogen van geluk spreken met de vasthoudendheid van Israël. Iran legt nu de regels op aan de VS, die als verliezer na 109 jaar met de staart tussen de benen afdruipt. 

De toekomst is aan Iran, Pakistan en China, met hun onomkeerbare, strategische handelsroutes. Deze planetaire uitlijning is wel uiterst zeldzaam. Aan het begin van de 16e eeuw vond een vergelijkbare constellatie plaats, waarna de Zijderoute transformeerde. 

Nu loopt deze nieuwe route dood bij de grenzen van de Europese Unie. De keuze is aan Brussel, want de EU is momenteel te zwak of te verdeeld om een mondiale speler te zijn. De Unie zal wel móéten besluiten om met China samen te werken binnen dit veelbelovende, mondiale en technocratische netwerk.

Of de gevestigde westerse orde het nu leuk vindt of niet: de overgang naar Pluto in Waterman is ingezet. Net als in de roerige jaren zestig, toen de buitenplaneten de aardse verhoudingen ook al stevig aan de tand voelden, staan we aan de vooravond van een onomkeerbare cultuuromslag. De oude machten kunnen proberen de controle te behouden door vast te houden aan traditionele olie- en gaslijnen, maar de stroom zoekt in het nieuwe netwerktijdperk allang zijn eigen weg. Het is de ultieme kosmische herhaling van de profetische woorden van Bob Dylan: The times they are a-changin’. Wie nu niet meezwemt, zinkt als een steen.

Tussen Stonehenge en Wéris

Traditioneel is 21 juni de langste dag van het jaar en dat is ditmaal niet anders. Het zomersolstitium valt ditmaal om 10.25 uur in de ochtend. Dan bereikt de zon het meest noordelijkste punt ten opzichte van de aarde. 
Voor wie de zon ziet opkomen, wordt de ongelooflijke precisie van onze voorouders zichtbaar.  

De megalithische stenen van het Engelse Stonehenge en het Belgische Wéris staan over een afstand van tientallen kilometers in één perfecte lijn met de opgaande zon.

In Wéris wordt dit astronomische vernuft geflankeerd door duistere legendes. Hoog op de heuvelrug waakt de Pierre Haina, ook wel de 'Steen der Voorouders' genoemd. Volgens de overlevering fungeert deze rots als een kurk op een schacht die rechtstreeks naar de hel leidt. Om de duivel beneden te houden, kalken de bewoners van Wéris de steen jaarlijks wit - een kleur waar de duivel een diepe afkeer van zou hebben. 

Vlakbij ligt het Bed van de Duivel (Lit du Diable), een plat rotsblok met een natuurlijke hoofdsteun. Hier zou de duivel uitrusten van zijn nachtelijke wandelingen voordat hij bij het ochtendgloren weer door de schacht onder de witte steen naar de onderwereld verdwijnt. De kortste nacht blijft zo een magisch samenspel van licht en duisternis.

Het Vonnis van de Schepenbank

De rechtszaal van de schepenbank in Valkenburg ademde de geur van natte kleding, brandend kaarsvet en angst. Achter een zware eikenhouten tafel zaten de schepenen: rijke, onwrikbare heren in statige zwarte gewaden. Aan het hoofd zat de schout, zijn blik koel en triomfantelijk. De bekentenis was immers binnen. Joost en Mees stonden blootsvoets voor de tafel, hun lichamen getekend door de dagen in de kerker. De grendels van de duimschroeven hadden hun diepe sporen achtergelaten. "Joost van Schinveld," las de griffier met monotone stem voor van de perkamenten rol. 

"Gij hebt bekend de goddeloze eed te hebben gezworen. Gij hebt bekend te rijden op de satansbokken naar de wijnkelders van Keulen. En gij hebt bekend, tezamen met de bende van de gevreesde Zwarte Kapitein, de heilige goederen van de abdij te hebben ontvreemd."
"Ik had honger, heer..." prevelde Joost met droge lippen. "Mijn kinderen..."
"Stilte!" snauwde de schout. "De honger van het lichaam rechtvaardigt de verkoop van de ziel aan de duivel niet. Maar de schepenbank is genadig. Omdat gij de namen van uw medeplichtigen hebt genoemd, zal de beul u een bittere dood op de brandstapel besparen."

Joost keek opzij naar Mees. Zijn broer staarde wezenloos voor zich uit. Onder de brute martelingen van de voorbije nacht had Joost de namen van zijn neven en de smid uit het dorp genoemd. Een leugen, puur om de ijzeren scheenbeengesp van de beul te laten stoppen. Het schuldgevoel brandde harder in zijn borst dan de pijn in zijn ledematen.

 

De schout stond op en hief de staf van justitie. "Het vonnis is geveld. Gij zult worden overgebracht naar de galgenberg op de hei. Aldaar zult gij door de scherprechter met het koord aan de galg worden verhangen, tot de dood er op volgt. Uw lichamen zullen blijven hangen als lokaas voor de vogels en als afschrikwekkend voorbeeld voor eenieder die de wetten van de Keizer en God tart." Mees begon zachtjes te huilen. 

Joost sloot zijn ogen. De hallucinatie van de vliegzalf was een mooie droom geweest. De werkelijkheid van het Oostenrijkse recht was een ijskoude strop. Toen ze door de wachters de rechtbank uit werden gesleept, zag Joost in de schaduw van de gang een man met een zwarte hoed staan. De man knikte hen nauwelijks merkbaar toe. Was het de échte kapitein? Of was het de schim van de duivel, die lachend toekeek hoe de rechters het moordwerk voor hem opknapten?

De Vlucht over het Groene Graf

Het varkensvet in het stenen potje rook muf, doordrenkt met de bittere geur van wolfskers en gedroogde bilzekruid. Joost keek met trillende vingers naar zijn broer Mees. Buiten gierde de wind over de Limburgse heuvels, diep in het holst van de nacht op Oostenrijks grondgebied.
"Smeer het op je polsen en in je nek," fluisterde Mees, terwijl hij zijn eigen armen hardhandig inwreef met het groenige goedje. "Zonder de zalf pakt de bok je niet. Dan blijf je aan de grond genageld als een lamme os, terwijl de schout op de loer ligt." Joost slikte de brok in zijn keel weg. Ze waren geen moordenaars. Ze waren wevers met lege magen. Hun kinderen schreeuwden al weken om brood en de heren van de schepenbank hieven alleen maar méér belasting. De bende had goud beloofd. Goud dat verborgen lag in de rijke abdij, mijlenver over de grens.
Hij doopte zijn vingers in de vliegzalf. De substantie voelde ijskoud aan op zijn huid, maar al snel begon zijn nek heet te gloeien. Zijn hart sloeg op hol.
"Spreek de eed," commandeerde Mees, wiens ogen in het kaarslicht plotseling onnatuurlijk groot leken. Joost sloot zijn ogen en prevelde de verboden woorden: "Over huis, over tuin, over staak, en dat tot Keulen in de wijnkelder!"

De wereld begon te tollen. De muren van de armoedige leemhut leken vloeibaar te worden. Joost voelde een intense gewichtloosheid in zijn benen. De grond onder zijn voeten verdween. Met een harde ruk werd hij meegezogen, de gitzwarte nacht in. Hij vloog. Onder hem gleden de daken van Schinveld voorbij als kleine speelgoedblokjes. De wind sneed in zijn gezicht, en vlak naast hem hoorde hij het zware, ritmische snuiven van een gedaante met enorme, gekromde horens. Een zwarte bok droeg hem door de wolken, sneller dan de storm. In de verte glansde de Maas als een zilveren lint en aan de horizon glimpten de spitse torens van Keulen al in het maanlicht. Geen honger meer. Geen schout. Alleen de absolute vrijheid van de lucht.

Met een luide klap sloeg de zware houten deur van de kerker dicht.
Joost schrok wakker. De ijzige wind en de vliegende bok waren verdwenen. Hij lag op de ijskoude, vochtige stenen vloer van de schepenbank in Valkenburg. Zijn hele lichaam deed pijn. Aan de muur hingen de ijzeren kettingen en de duimschroeven van de beul nog na te zwaaien.
In de hoek zat Mees, lijkbleek en met gebroken vingers. De schout stapte naar voren, een glimlach op zijn gezicht en een ganzenveer in zijn hand. "Dus," sprak de schout met een ijzige stem, "je bekent dat je met de duivel op een bok naar Keulen bent gevlogen met behulp van de heksenzalf?"
Joost keek naar de pijnbank en toen naar zijn broer. De hallucinatie van de zalf was allang uitgewerkt, maar de bittere realiteit was begonnen.

Oorlog in de kapel

Terwijl de angst voor de duivelse ruiters de nachten beheerste, zocht het achttiende-eeuwse volk overdag wanhopig naar goddelijke tegenmacht. De koortsachtige Mariaverering bereikte in deze decennia haar absolute kookpunt. Pelgrims stroomden bij honderden naar miraculeuze beelden en heilige bronnen om redding af te dwingen van Maria, de Koningin van de hemel. 

Er deden verhalen de ronde over opzienbarende wonderen, blinden die weer zagen en doodzieken die genazen na een gebed bij Onze Lieve Vrouw als tastbaar bewijs dat God zijn volk niet had verlaten. 
Maar de Bokkenrijders zochten de confrontatie met het heilige juist op. In de schaduw van de nacht verzamelden zij zich in afgelegen heiligdommen, zoals de achthoekige Mariakapel in Urmond. Volgens de gitzwarte overlevering eisten de bendeleiders daar een heiligschennende eed: nieuwe leden moesten met hun voet op het beeld van Maria gaan staan om God en al zijn heiligen plechtig af te zweren. Zo werden de Limburgse kapelletjes het bloedige decor van een spirituele oorlog, waarin de vrome hoop op een Maria-wonder rechtstreeks botste met de duistere, menselijke realiteit van de Bokkenrijders.

De gitzwarte massahysterie

Achter deze 18e-eeuwse tragedie schuilt een eeuwenoud, onderhuids geloof dat dieper zit dan de christelijke buitenkant doet vermoeden. De angst voor de honderden Bokkenrijders die in de winterperiode door de lucht zouden razen, is rechtstreeks afkomstig aan de Germaanse Wilde Jacht. 


In die oeroude mythe was het de alvader Odin met zijn onafscheidelijke raven die tijdens de stormachtige winternachten op zijn achtbenige paard Sleipnir door de Asgard reed. Geflankeerd door Walkuren en de zielen van de doden. Het waren dezelfde geesten die men later als Witte Wieven in de mist meende te zien. Toen de hongerwinter van 1773 aanbrak, smolt deze heidense folklore in de hoofden van de Limburgers samen met een koortsachtige, religieuze massahysterie. 

Dezelfde intense, emotionele overgave waarmee het volk in grote processies Maria aanriep voor redding, sloeg door de paniek om in een blinde heksenjacht. Men zocht bezeten naar zondebokken voor de rampspoed; de duivel moest tastbaar gemaakt en uitgeroeid worden. Zo werden de arme, menselijke plunderaars in de collectieve psyché verheven tot de demonische ruiters van Odin, met een bloedige massavervolging tot gevolg. 

Mythische schaduwen in de wintermist

Wanneer de late herfst van 1773 het Limburgse landschap in een ijskoude wintermist hult, vervaagt de grens tussen de levenden en de doden. Net zoals de Witte Wieven die uit de mistflarden van de heide opstijgen, zo gleden destijds honderden Bokkenrijders geruisloos door de gure winternachten. In de volksmond waren zij geen gewone dieven, maar een angstaanjagend leger aan de hemel. 

Of een herrijzenis van de bloeddorstige Walkuren die ooit boven de Duitse Harz zweefden op zoek naar de gevallenen. De bittere honger dreef bijna vijfhonderd verschoppelingen tot wanhoopsdaden, maar de bijgelovige bevolking hoorde in de gierende winterwind de hoeven van de duivel. 
Wat volgde was een gitzwarte heksenjacht, groter en wreder dan de regio ooit had gekend. Kerkers puilden uit en honderden onschuldigen bekenden onder brute marteling hun vermeende vluchten door de nacht, totdat de galgenvelden zwart zagen van de lichamen. 
Pas toen de winter van 1776 week, loste de massahysterie op, maar de mystieke schaduw van deze honderden vervolgde zielen blijft voor altijd in de wintermist hangen.

‘Grandioos, de dubbel’

Bij DSVP is men maar wat blij met het veroveren van de KNVB-Districtsbeker. Voorzitter Anja van Dam straalde van oor tot oor na het behalen van deze unieke dubbel door het trotse vlaggenschip van de vereniging uit Pijnacker. Het werd een afgetekende 5-2 overwinning, na een 2-2 stand bij rust. Na afloop reikte KNVB-afgevaardigde Jan-Christiaan Goudbeek alle versierselen uit die bij deze prestigieuze titel horen, inclusief de felbegeerde trofee.


Hoewel de finales afgelopen zaterdag in Noordwijk werden georganiseerd, werd dit specifieke duel gespeeld op een van de velden van sv Leidschenveen in Den Haag. Mede finalist Forum Sport uit Leidschendam-Voorburg is overigens nog volop in de race om te promoveren naar de Hoofdklasse voor vrouwen. De ploeg van coach Marco Sloos gaat nu in een tweestrijd met Ajax bepalen welk team een plekje krijgt in de een na hoogste amateurklasse.


Forum Sport startte aanvallend en zette direct druk op de defensie van de ploeg uit Pijnacker. Een eerste hoekschop leverde niets op voor Forum Sport, waarna DSVP na vijf minuten spelen met Luna Schipma de aanval zocht. Het echte gevaar kwam in de beginfase echter van de snelle diepe ballen van de ploeg uit Voorburg. Aanvoerster Ginger Wouters was in de 7e minuut al heel dicht bij een treffer. DSVP kon moeilijk onder de druk vandaan komen, maar hield de gelederen goed gesloten. 
Toch wist ook DSVP gevaarlijk te counteren. Met Femme van den Houten en Maritha Roeten lieten zij zien over flink wat aanvalskracht te beschikken.


Het was een aantrekkelijk duel tussen twee teams die maar wat graag de volle winst wilden pakken. In de 15e minuut kreeg Noa Crump een grote mogelijkheid voor DSVP, maar haar inzet spatte uiteen op de dwarsligger. In de omschakeling die volgde was Forum Sport razendsnel weg via Karen Masuda, die echter vergat te scoren. Het doelpunt viel daarna onverwacht aan de andere kant. 



Na een mooie aanval speelde Danisha Lecluse de bal over de hele breedte in de voeten van Maritha Roeten. Met een prachtige lob schoot zij de bal in de uiterste verste hoek tegen de touwen. Deze voorsprong was op dat moment niet geheel in lijn met de verhoudingen op het veld, en dat begrepen de speelsters uit Voorburg ook. In de 23e minuut viel dan ook de gelijkmaker. 

Na een afgeslagen aanval kwam de bal voor de voeten van Anjali Soechif, die vanaf de rand van de zestienmeter keurig scoorde: 1-1. Forum Sport wilde daarna doordrukken met Eline Hoogteijling en Ginger Wouters, die zelfs een kans voor open doel kreeg. In de 35e minuut kreeg Forum Sport na een overtreding in het strafschopgebied een penalty van scheidsrechter Stefan de Heer. 

Sabine Kuilenburg faalde niet en bracht de stand op 1-2. 

Vlak voor rust deed zich een identieke situatie voor in het strafschopgebied van de Voorburgse ploeg. Aimée Ancher ging achter de bal staan en schoot de strafschop onberispelijk binnen, waardoor beide finalisten met een gelijke stand van 2-2 de kleedkamers opzochten.



Net na de hervatting volgde er een overtreding halverwege de helft van Forum Sport. Romy Bruins ging achter de bal staan en schoot deze loeihard richting doel. De bal kwam bij Noa Crump met zo’n enorme vaart, dat ze van schrik haar ogen dichtkneep. Het schot scheerde via haar hoofd met de lange steile lokken welke direct wild alle kanten op vlogen onhoudbaar in het doel.

Een hele fraaie actie met een hoge doses aan luchtverplaatsing waarbij het kapsel volledig in de war werd gebracht. De focus moest snel weer terug, maar de ploeg van coach en tacticus Vince Bontes leidde in elk geval met 3-2. 

In de 51e minuut stond diezelfde Noa Crump aan de basis van de 4-2. Met een steekpass door het centrum bediende ze Maritha Roeten, die koelbloedig raak schoot.

De wedstrijd was hiermee gespeeld, hoewel Forum Sport via Roxanne Visser in de 55e minuut nog heel dicht bij een aansluitingstreffer was. 

DSVP-sluitpost Roosje Hofland deed echter wat ze moest doen. Ook Karen Masuda kreeg nog mogelijkheden voor het Voorburgse team, maar door de hechte verdedigingslinie van DSVP was er nagenoeg geen doorkomen meer aan. DSVP controleerde de finale in de tweede helft volledig, al werd de sfeer op het veld grimmiger, wat resulteerde in enkele onnodige gele kaarten.
In de 77e minuut bepaalde Maritha Roeten de eindstand definitief op 5-2. 

Opnieuw ging hier een prachtige aanval aan vooraf, waarna haar schot vanaf 25 meter doel trof. DSVP trok in de tweede helft het initiatief volledig naar zich toe en won de KNVB-Districtsbeker dik verdiend met doortastend spel, vertrouwen en overtuiging. Na het laatste fluitsignaal bestormden de reserves en de technische en medische staf het veld om zich in het feestgedruis te mengen. 

Na het officiële gedeelte was de KNVB-bokaal het absolute middelpunt van de feestelijkheden. De dubbel voor DSVP is een feit, en dat belooft veel goeds voor het komende seizoen. Forum Sport rest nu nog de promotiefinale tegen Ajax. De winnaar van dat duel mag zich volgend seizoen Hoofdklasser noemen.

Meer beelden van de KNVB bekerfinale tussen DSVP en Forum Sport ziet u hier. 

Volle blauwe maan

De maan kleurt vandaag blauw! Het is immers de tweede volle maan in een tijdbestek van slechts één maand. Dan wordt onze trouwe begeleider een 'blauwe maan' genoemd. 



Het is trouwens een optisch kleinere maan, want deze staat nu iets verder van ons verwijderd. Dit fenomeen komt slechts eens in de twee à drie jaar voor, omdat een cyclus van de volle maan 29,5 dagen duurt. Met twaalf maan omlopen kom je ongeveer elf dagen tekort voor een volledig zonnejaar. Dus zo af en toe hebben we een Blue Moon, maar echt blauw kleurt de maan zeker niet.

DSVP Kampioen

Als we even teruggaan in de historie, werden de vrouwen van DSVP in 2007 voor het laatst kampioen in de Derde Klasse. Het optreden in de Tweede Klasse was echter van korte duur. Na een jaar was degradatie een feit en moesten de meiden zich opnieuw gaan bewijzen. De opbouw en groei van de vereniging, waarbij talenten maximaal de kans kregen zich te ontwikkelen, speelden hierbij een grote rol. In 2013 werd dankzij een behaalde periodetitel een nacompetitie gespeeld, waarin DSVP glansrijk acteerde. Sindsdien speelde het blauwe vlaggenschip in de Tweede Klasse.

Nu, 19 jaar later, is er weer een kampioenschap. Dat kregen de meiden van Vince Bontes zeker niet cadeau. Halverwege dit seizoen verspeelde de ploeg her en der wat punten. Er werd thuis verloren van Sportclub Monster, en uit van VVAC in Ottoland en IFC uit Hendrik-Ido-Ambacht. Slechts twee gelijke spelen hoefde de ploeg toe te staan: tegen Unitas en naaste concurrent Quick Boys. De overige 17 wedstrijden werden glansrijk – en vaak met opvallend veel prachtige doelpunten – in winst omgezet. Deze sterke competitie bleef spannend tot de laatste speelronde, en juist dat maakt dit kampioenschap zo extreem mooi. Het is de kroon op het werk. De dynamiek tussen de speelsters en de technische en medische staf valt direct op door veerkracht en collectiviteit. 

Met uiteraard als grote geheim coach Vince Bontes, die de groep enorm weet te motiveren met zijn sterke, analytische kijk op het voetbalspelletje. Een veldheer die de speelsters op de juiste plek binnen de lijnen positioneert.
Vince Bontes staat sinds februari 2025 voor de groep. Zijn invloed en aanpak hebben met dit resultaat direct hun eerste vruchten afgeworpen. Na afloop was de kleine tacticus maar wat blij en trots op zijn meiden, die ‘het toch maar mooi hebben geflikt’. 

Felicitaties aan de speelsters, de technische en medische staf en uiteraard het bestuur van DSVP met dit heuglijke feit. De medailles en bloemen werden uitgereikt en de champagne werd ontkurkt. De flessen knalden met veel lawaai open en het feest barstte los. Een ultiem resultaat dat groots werd gevierd. De Groene Wijdte kleurde blauw en het bleef nog lang onrustig in Pijnacker.

Sint-Honoré van Amiens

Vandaag gedenken we Saint Honoratus, beter bekend als Sint-Honoré de beschermheilige van de bakkers. Na zijn uitverkiezing en de aanvaarding van zijn roeping rond 660 zou Honoré als bisschop van Amiens dertig jaar lang zijn schaapjes hoeden. Dat deed hij met wonderbaarlijke voorvallen. Volgens de legende zou tijdens de inwijding een fascinerend hemels licht en heilige olie op zijn hoofd neer dalen. Zo transformeerde de houten ovenschep van zijn ongelovige huishoudster in een bloeiende boom toen ze weigerde zijn roeping te geloven.


Maar ook eeuwen later was zijn aanroeping opvallend. Tijdens een extreme droogte en hongersnood rond 1060 in het noorden van Frankrijk hielden de gelovigen ter ere van Sint-Honoré een processie. Er geschiedde een wonder want in de hemel werden de sluizen opengezet. Het hemelse vocht gaf de gewassen het levenselixer dat nodig was om de honger te stillen.

Sint Honoré is de patroonheilige van de bakkers, waarbij zoetigheid met honing van oudsher vooropstaat. Traditioneel bakt men met anijs en rozijnen ter bescherming tegen ziekten. Maar ook een galette au sucre of Franzbrötchen ter ere van Sint-Honoré is een ware lekkernij. In andere streken kent men hem van het bladerdeeg en de soesjes gevuld met banketbakkersroom (de Saint-Honorétaart). Het belangrijkste is en blijft dat ook thuisbakkers zich beschermd voelen door Sint-Honoré.

De Strenge Heren en Koude Sophie

Tijdens de devotie van de Mariamaand kijken boeren en tuinders steevast met een schuin oog naar de kalender tussen 11 en 14 mei. Dit is het domein van de IJsheiligen: Mamertus, Pancratius, Servatius en Bonifatius. In de volksmond klinkt het waarschuwend: "Pancraas, Servaas en Bonifaas, brengen sneeuw en ijs helaas!" Het zijn de laatste rillingen van de winter voordat de zomer definitief mag beginnen.

Opmerkelijk is dat deze koude periode vaak wordt afgesloten door een vrouw: Koude Sophie (15 mei). Sint-Sophia van Rome staat bekend als de 'ijs-vrouwe'. Men zegt: "Na de komst van Koude Sophie, vreest de tuin de nachtvorst nie." In Beieren en Oostenrijk was zij zelfs berucht omdat zij met haar koude adem de bloesem van de fruitbomen kon verpesten als men haar niet eerde.
Toch zit er een addertje onder het gras door onze tijdrekening. Toen we in de 16e eeuw overstapten van de Juliaanse naar de Gregoriaanse kalender, versprong de datum met zo'n tien dagen. De 'echte' meteorologische kou inval waar de heiligen hun naam aan danken, viel vroeger dus eigenlijk eind mei. Dat verklaart waarom we nu soms al heerlijk zomerweer hebben tijdens hun naamdagen, terwijl de natuurhistorische 'ijsheiligen-kou' vaak pas een week later komt binnendrijven.
Dus wie zijn plantjes te vroeg buiten zet, kan bedrogen uitkomen. Want pas als de heren én de dame de deur achter zich dichttrekken, is het land werkelijk veilig.

Tijdloos

Vandaag hangt de vlag halfstok. Een moment van stilte in de hectiek van alledag. Het is 81 jaar geleden dat het westen van ons land eindelijk werd bevrijd, maanden nadat het zuiden het juk van de bezetter al van zich af had geschud. Vanavond staan we stil bij de prijs van die vrijheid. We gedenken de geallieerden die van ver kwamen - Canadezen, Britten, Polen, Amerikanen en zovelen anderen - maar ook de burgerslachtoffers die de vrede nooit hebben mogen vieren. 

Een zwarte bladzijde die we niet mogen overslaan, is de systematische vervolging van de Joden, Sinti en Roma. Gezinnen die bij razzia’s werden weggerukt en via Westerbork de kampen in werden gestuurd. Het zijn de gezichten van individuen die deze geschiedenis tastbaar maken. Zoals de 16-jarige Nijmeegse Flip Monnikendam, die werd weggevoerd en nooit terugkeerde. 
Zijn verhaal, en dat van Anne & Zef, herinneren ons eraan dat achter de grote getallen altijd menselijke levens schuilgaan.

Vrijheid voelt soms vanzelfsprekend, maar als we naar de wereld om ons heen kijken, zien we hoe broos die is. De onrust van nu herinnert ons eraan dat vrede geen statisch gegeven is, maar iets waar we elke dag opnieuw bij stil moeten staan.
 
Anne en Zef
Hier woonde 

Dag van de Persvrijheid

De derde dag van de vijfde maand staat als een huis. Het is de Dag van de Persvrijheid, een dag die het belang van vrije en onafhankelijke journalistiek onderstreept. Pluriformiteit moet hierbij steevast vooropstaan om de boodschap de juiste duiding te geven.

Mondiaal is het echter een ander verhaal. In het afgelopen jaar zijn 129 mediaprofessionals om het leven gekomen tijdens de uitoefening van hun beroep. Zij stierven terwijl zij op onafhankelijke wijze verslag deden van alles wat er om ons heen gebeurt, vaak in oorlogsgebieden en met grote persoonlijke risico's. Ook in ons eigen land lopen we tegen grenzen aan. Hoewel er vrijheid van nieuwsgaring is, werkt de overheid bij specifieke verzoeken niet altijd mee. Dat is een zorgwekkend teken. Daarom is het essentieel om vandaag stil te staan bij het belang van onze persvrijheid.

Maia

De maand mei is de periode van groei, bloei en feest; het ontluiken van bloemen en het zaaien van nieuwe gewassen. Geen wonder dat de volle maan in deze periode de ‘Bloemenmaan’ wordt genoemd. Maar er is meer: de maand mei is vernoemd naar Maia, de oudste van de zeven zussen van de Plejaden. Zij werd door de Romeinen als moedergodin aanbeden en tijdens een heldere nacht kunnen we Maia in het sterrenbeeld Stier nog steeds waarnemen. Maia wordt getypeerd als de godin van de lente, vruchtbaarheid en geboorte.

De Kerk vond de aanbidding van deze oergodin echter problematisch. De verering van oude goden werd vervangen door devotie en bedevaarten naar religieuze symbolen. Onze Lieve Vrouwe Maria nam de plaats in van Maia. Het was de heilige Athanasius - wiens naamdag we vandaag op 2 mei vieren - die Maria als eerste de titel 'Moeder van God' gaf, waarmee hij de weg vrijmaakte voor haar massale verering. Deze vereringen bracht veel volk op de been, vaak aangetrokken door miraculeuze waarnemingen. 

Zo vond er een mirakel plaats in Wilsveen, bij Leidschendam, waar een eikenhouten beeld van de Moeder Gods spontaan uit het veen naar boven kwam.  De kapel van Wilsveen werd met dit beeld een van de drukstbezochte bedevaartplaatsen van Holland. Er werd gesproken van wonderbaarlijke gebedsverhoringen en genezingen. Toch staat mei in de volksweerkunde om een heel andere reden bekend: de IJsheiligen komen tussen 11 en 14 mei 'even buurten'. Voor de natuur is dat steevast een spannend keerpunt.

Full Flower Moon

Vandaag is het niet alleen de Dag van de Arbeid, maar ook een heerlijke volle maan. Onze trouwe begeleider straal echt weer prachtig. Het is de fleurige Bloemenmaan, een verwijzing naar alles wat nu vol in knop staat en binnen een handvol dagen ontluikt.


Deze maand hebben we trouwens nog zo’n volle maan, die als Blauwe Maan de geschiedenis in zal gaan. De laatste keer dat dit verschijnsel zich voordeed was in augustus 2023. Toch wel weer even geleden. Het is een fraai natuurverschijnsel dat bij een heldere lucht altijd een baken is in het nachtelijke firmament. Trouwens, de volgende keer dat er twee volle manen in één maand waarneembaar zijn, is in december 2028. Het is maar dat u het weet.

Park Rijnstroom kleurt oranje

Koningsdag in Alphen aan den Rijn was weer eens een ouderwets feest ter gelegenheid van de verjaardag van onze Koning. Ook in Park Rijnstroom waren er volop activiteiten voor jong en oud tijdens ‘Keningsdei’, zoals de Friezen dat zo fraai verwoorden.

Als we teruggaan in de tijd, was het gebied rond de Rijnstroom immers Fries territorium. De Limes of grens was destijds de rivier de Rijn, die nu als de Oude Rijn door het dorp kabbelt.

De tijden veranderen, maar de feesten niet. Er was muziek en straattheater met kunst en cultuur in een heerlijke ambiance. Het oranje kleurde prachtig bij het groen van het park, wat een energieke uitstraling gaf aan de kleurrijke meermin die hoog boven de festiviteiten uitstak.


De wisselwerking met de massale, in oranje uitgedoste menigte was optimaal. De muzikale omlijsting door de Taylor Swift Tribute Band, Raw Velvet en The Jack viel bij iedereen in de smaak. Bezoekers konden hun portret in pastel laten vereeuwigen op geschept papier, terwijl de peuters tevreden weg mijmerden bij de nostalgische utopie van Figurentheater van de Droom. 

Daarnaast brachten Jonas & Friends een opvallend stukje straatkunst net als het kinderverhalen van het Productiehuis en konden de kleinsten heerlijk rondzweven in de Engeltjesmolen. Het was een fantastisch evenement van Parkkunst – en ook die organisatie verdient een lintje.
 
Meer beelden van Koningsdag in Park Rijnstroom ziet u hier

Volle maan

Morgen staat de maan weer volop in de belangstelling. In de eerste plaats dat de maan weer vol in het heelal zichtbaar is. Prachtig zoals onze trouwe begeleider er weer bij staat. 

Onze voorouders wisten het al dat de lente weer heerlijk om ons heen aanwezig is. Noemden de volle maan Pink Moon, dit aan de hand van de kleur van de bloeiende phloxen.
Ook vertrekt er een missie met de Artemis II naar de maan. Vier astronauten die een toerke om de maan gaan maken. In 1972 was de laatste keer dat de mens op de maan aanwezig was. Nu nog even geen bezoek maar wellicht volgt dat op termijn weer.

Mythen

In de grenzeloze ruimte met energieën van kosmisch stof waar nevelwinden in elkander wentelen zijn wij zoekende naar het heldere intense witte licht. Daar ontstaan de anonieme en tijdloze vertellingen die volledig onafhankelijk van alle omstandigheden zijn. Het geeft een intense rijkdom aan informatie welke wij ook weer doorgeven aan ons nageslacht. Oudere tradities met woordspelingen die soms heel effectief zijn. 

Bij die vertellingen zijn bijna nooit de natuurlijke krachten en effecten van elektro magnetische velden zoals de prismatische kleuren bij de polen opgetekend. Ook de bijzondere samenstanden van de planeten want daar waren immers de magiërs voor.
Als de mensheid in staat is verder in de oneindige kosmos naar zwarte gaten te kijken kunnen wij de bron ontdekken. De loop der dingen kunnen niet geblokkeerd worden net als de tijd niet kan worden teruggezet. Wij blijven immers simpele reizigers in het universum waarbij tijd slechts relatief is.

Werken kunstenaarscollectief De Kunstvlieg nu te zien in Amare

Op vrijdag 13 maart is op het Kunstenplein van Cultuurhuis Amare in Den Haag een bijzondere expositie geopend. Onder de naam ‘Project Amare’ presenteert het Haags kunstenaarscollectief De Kunstvlieg een reeks veelzijdige kunstwerken die speciaal voor deze locatie zijn gemaakt.

Geïnspireerd door Amare

De kunstwerken aan de wanden van het complex tonen allemaal een verbinding met de podiumkunst waar Amare om bekend staat. De inspiratie voor de collectie ontstond tijdens een uitgebreide rondleiding door het gebouw en het bijwonen van een repetitie van het Residentie Orkest. Juist de diversiteit aan stijlen maakt dit project zo uniek; ieder kunstwerk vertelt een eigen, persoonlijk verhaal.

Kleurrijk en uniek

Ook in de avonduren vallen de kleurrijke werken direct op. Bij Atelier De Kunstvlieg voert creativiteit in een veilige omgeving de boventoon, en dat is terug te zien in de passie waarmee de collectie is samengesteld. Het resultaat is een fraaie expositie die de verbinding tussen kunstenaars en Amare viert. Amare et Amari.

Praktische informatie

De expositie ‘Project Amare’ van het Kunstenaarscollectief De Kunstvlieg is van 14 maart tot en met 6 april te bewonderen in Amare, het huis voor cultuur en ontmoeting aan het Spuiplein in Den Haag. De expositie is vrij toegankelijk.

https://www.atelierdekunstvlieg.nl/
https://www.amare.nl/