Om de ware diepgang van de 36-jarige cyclus van de planeten Saturnus en Neptunus te begrijpen, moeten we over de grenzen van onze moderne westerse blik heen kijken. Alles in het universum beweegt in perfecte, mathematische spiralen. Zelfs onze Melkweg is een reusachtige, kosmische tol die met een snelheid van bijna achthonderdduizend kilometer per uur rechtsom, met de klok mee, door het universum draait. Binnen die gigantische omwenteling ademt ons eigen zonnestelsel op het ritme van oeroude wetten, die duizenden jaren geleden al werden ontcijferd door astronomen in Babylon en het oude China.
De Babyloniërs ontdekten dat de tijd geen rechte lijn is, maar een cirkel van 360 graden. Voor hen was de 36-jarige cyclus van Saturnus en Neptunus geen toeval, maar pure kosmische wiskunde. Het is exact één-tiende deel van een perfecte kosmische cirkel. Het getal 9, dat telkens in de jaartallen opduikt (zoals bij de conjunctie in 2026 en de tussentijdse oppositie in 2044), was in hun 60-tallig stelsel de heilige breuklijn die het kantelen van een tijdperk markeerde.
De oude Chinese astronomen verklaarden deze cyclus vanuit de I Tjing, het Boek van Veranderingen.
In hun kosmologie staat het getal 6 voor het uiterste Yin (vloeibaar, onzichtbaar, de energie van Neptunus) en het getal 6 eveneens voor de ultieme aardse manifestatie. Wanneer deze krachten met elkaar vermenigvuldigd worden, ontstaat het getal 36: de absolute formule waarin chaos en orde versmelten om een nieuwe realiteit te baren.
Binnen dit raderwerk fungeert de verre dwergplaneet Pluto als de onverbiddelijke sloper van de kosmos. Pluto brengt geen toevallige ellende, maar reist zo traag dat hij de verborgen gebreken binnen onze aardse systemen onbarmhartig aan het licht brengt. Waar Saturnus de muren bouwt en Neptunus de dromen weeft, is het Pluto die de oude, vastgeroeste structuren met brute kracht afbreekt. Hij dwingt de crisis af, zodat de mensheid wel móét transformeren op de klokslag van de planeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten