Eens in de 36 jaar vindt er een conjunctie plaats tussen twee specifieke hemellichamen: de samenstand tussen Saturnus en Neptunus. Deze gebeurtenis brengt steevast spraakmakende veranderingen teweeg in de structuren hier op aarde. Het jaar 2026 hebben we een aantal maanden al in ogenschouw genomen, maar ook in het verleden was het niet anders.
In de astrologie en de geschiedfilosofie staan deze twee buitenplaneten bekend als de ultieme imperiumcyclus. Ze symboliseren de botsing tussen de harde realiteit en de grenzen van Saturnus aan de ene kant, en de idealen, illusies en grenzeloosheid van Neptunus aan de andere kant. Naast deze kosmische synchroniciteit speelt ook de kracht van Pluto een cruciale rol in dit verhaal. De planeet van de transformatie en de machtsstrijd op het wereldtoneel draait in 248 jaar om de zon en oefent diepe invloed uit op ons aardse vlak.
(3) De Mongoolse storm en de Zwarte Dood
In dit deel betreden we de meest donkere wereldse periode onder de kracht van de buitenplaneten Saturnus en Neptunus, met soms de dwingende invloedsfeer van plaagster of de zwarte kwelgeest Pluto.
Voor ons Nederlanders was de geboorte van Amsterdam in het jaar 1275 een belangrijk feit. Graaf Floris V van Holland zorgde ervoor dat de dam in de Amstel vrijgesteld werd van tol. Het werd de basis om verder uit te groeien tot een stad van wereldfaam. Handel en cultuur tussen Oost en West kregen meerwaarde door de historische ontmoeting van Marco Polo met Koeblai Khan. Tegelijkertijd lijfde het Mongoolse Rijk met een vernietigende actie heel China in.
Rond de conjunctie in 1311 sloeg het weer in Europa radicaal om. Er was minder zonneactiviteit, waardoor het verminderde UV-licht de stratosfeer en de straalstroom ontregelde. Hierdoor veranderden de luchtstromingen, wat zorgde voor een aanhoudend lagedrukgebied boven Europa. Uitzonderlijk veel regenval leidde tot vele misoogsten. De invloed van Saturnus was nu wel heel erg dominant aanwezig. De constante groei van agrarische producten sloeg om in de Grote Hongersnood, waarbij miljoenen Europeanen stierven. De gemiddelde temperatuur op aarde daalde met 1 à 1,5 graad. Pas toen de planeten doorschoven en de gravitationele druk afnam, trok de ijzeren hand van Saturnus de zwabberende straalstroom weer in een strakke, herstelde plooi, waarmee de kosmos eigenhandig de orde en de droogte op aarde terugbracht.
Na deze onheilspellende Grote Hongersnood volgde bij de samenstand in 1347 de verwoestende uitbraak van de Grote Sterfte, ook wel bekend als de Magna Mortalitas. De term 'Zwarte Dood' kwam pas later in beeld, ingegeven door de gitzwarte melancholie, de angst en de donkere vlekken op de lichamen van de overledenen. Via de havens kwam de ziekte de gebieden binnen, en men dacht destijds dat het einde der mensheid was aangebroken. Men geloofde dat het de straf van God was of het gevolg van slechte lucht. 'Pestilentie' was de daadwerkelijke middeleeuwse term voor deze dodelijke epidemie, die pas veel later werd getypeerd als de pest. Het was opvallend dat de Zwarte Kwelgeest Pluto als rampen ster volop meedeed in het universum. In totaal zou de Europese bevolking met zo'n 40 procent afnemen door deze ziekte.
De enorme sterfte zorgde voor een groot tekort aan arbeiders, die daarnaast ook meer rechten opeisten. Dit leidde tot een markering in het jaar 1383 met een frontale aanval op de adellijke elite. Er braken revoluties uit in Engeland, Parijs en Vlaanderen, waarbij de Gentse opstandelingen echter bloedig het onderspit moesten delven. Het gewone volk droomde van gelijkheid, maar werd hardhandig gecorrigeerd door het zwaard van de heersende klasse. Dat was zeker en vast de rigide invloed van de planeet Saturnus.
De herontdekking en verspreiding van kennis vormden een cruciaal kantelpunt aan het einde van de middeleeuwen. Dit tijdperk werd lang gedomineerd door het absolute gezag van de kerk, maar op een bepaald moment was de verwarring compleet en waren er zelfs drie pausen tegelijkertijd aan de macht. In 1419 werd deze spirituele chaos rechtgezet in de directe nasleep van het Concilie van Konstanz. De eenheid binnen de kerk keerde hiermee formeel terug, maar het blinde geloof in de onfeilbaarheid van de paus raakte voorgoed beschadigd. Het werd de diepe voedingsbodem voor de latere Reformatie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten