Vandaag hangt de vlag halfstok. Een moment van stilte in de hectiek van alledag. Het is 81 jaar geleden dat het westen van ons land eindelijk werd bevrijd, maanden nadat het zuiden het juk van de bezetter al van zich af had geschud. Vanavond staan we stil bij de prijs van die vrijheid. We gedenken de geallieerden die van ver kwamen - Canadezen, Britten, Polen, Amerikanen en zovelen anderen - maar ook de burgerslachtoffers die de vrede nooit hebben mogen vieren.
Een zwarte bladzijde die we niet mogen overslaan, is de systematische vervolging van de Joden, Sinti en Roma. Gezinnen die bij razzia’s werden weggerukt en via Westerbork de kampen in werden gestuurd. Het zijn de gezichten van individuen die deze geschiedenis tastbaar maken. Zoals de 16-jarige Nijmeegse Flip Monnikendam, die werd weggevoerd en nooit terugkeerde.
Zijn verhaal, en dat van Anne & Zef, herinneren ons eraan dat achter de grote getallen altijd menselijke levens schuilgaan.
Vrijheid voelt soms vanzelfsprekend, maar als we naar de wereld om ons heen kijken, zien we hoe broos die is. De onrust van nu herinnert ons eraan dat vrede geen statisch gegeven is, maar iets waar we elke dag opnieuw bij stil moeten staan.
Anne en Zef
Hier woonde










