De Dans van de Reuzen


In de controlekamer van het Solar Weather Monitoring Centre in Geneve in juni 2062 bleef het angstwekkend stil. Op de reusachtige holografische schermen pulseerde de zon in felle tinten ultraviolet en röntgenstraling. Ze was onrustig. Sinds het officiële Solar Maximum van 2059 achter de rug was, had iedereen gehoopt op een rustige afbouw van Zonnecyclus 28. Maar de natuur hield zich niet aan het gemiddelde.


Ver in de diepten van de ruimte voltrok zich een zeldzame kosmische uitlijning. Vanaf de aarde gezien stonden Saturnus en Neptunus angstaanjagend dicht bij elkaar op de grens van de sterrenbeelden Stier en Tweelingen. Maar belangrijker nog, de reus Jupiter had zich schuin achter hen opgesteld in Maagd met Uranus in zijn kielzog. Meer dan negentig procent van alle planetaire massa in het zonnestelsel had zich verzameld in één gigantisch kwadrant. Het onzichtbare zwaartekracht duel was begonnen.


"Het onderlinge balanspunt is zojuist de kritieke grens gepasseerd”, fluisterde de hoofdanalist, terwijl ze naar een grafische weergave van het zonnestelsel wees. Het gemeenschappelijke zwaartepunt van alle planeten bevond zich niet langer diep in de kern van de zon, maar was miljoenen kilometers naar buiten getrokken, ruim voorbij het zonneoppervlak.
De zon reageerde op de asymmetrische trekkracht alsof een onzichtbare hand aan haar vloeibare plasma trok. Ze begon te waggelen. Deze planetaire getijdenkracht werkte als een kosmische klok die de interne magnetische dynamo van de zon een enorme slinger gaf. Het plasma kolkte en de magnetische veldlijnen raakten hopeloos in de knoop.
"CME in aantocht! Coronale massa-ejectie in kwadrant 4!" klonk het plotseling scherp door de intercom van het commandocentrum. Een gigantische zonnevlek, gevoed door de spanning van de planetaire uitlijning, was zojuist opengebarsten. Miljarden tonnen superheet, magnetisch geladen gas werden met een snelheid van duizenden kilometers per seconde de diepe ruimte in geslingerd. Recht op de aarde af.


Twee dagen later sloeg de ademloze verwondering over de gifgroene en bloedrode hemel boven Parijs en Caïro om in een kille realiteit. Analisten realiseerden zich al snel dat de veilige modus van de satellieten een illusie was geweest. De kosmische inductiegolf trof de kilometerslange bedrading in de ruimte die als een perfecte bliksemafleider werkte. Net zoals een blikseminslag op aarde op grote afstand huishoudapparaten uitschakelt, joeg de stroomstoot hier direct door de hardware. De microchips smolten door de hitte en de satellietnetwerken werden in één klap geruisloos gefrituurd tot dood schroot.
Mondiale analisten zagen de digitale wereldorde in recordtempo teruggeworpen worden in de tijd.  
Terwijl het hypermoderne cameranetwerk in de Aziatische megasteden door de piekspanningen op zwart ging, bleek de analoge techniek de redding. Oude archieven en bedrukte papieren boeken zijn plotseling de meest waardevolle bezittingen op aarde. Op de Nieuwe Zijderoute namen ouderwetse diesellocomotieven het transport over via handmatige spoorbeveiliging met slechts één trein per blok. De internationale communicatie viel direct terug op de stratosfeer waar de onverwoestbare kortegolfmasten van China Radio de ether bleven domineren. Op de oceanen navigeerden schepen dankzij magnetisch ongevoelige kwantum-fotonica en de stand van de sterren blind, maar autonoom, door de duistere nacht. De kosmische disbalans van 2062 had haar tol geëist.

De wandeling

De mist hangt in het jaar 250 als een verstikkend laken over de Parijse Seine. Op het Île de la Cité, het smalle eiland in het hart van de rivier waar destijds de Romeinse stad Lutetia ligt, heerst een ijzige stilte. Bisschop Denijs wordt door Romeinse soldaten het paleis uit geduwd. Ze sleuren hem mee, weg van het eiland en de bewoonde wereld, het ruige noordelijke moerasland in.

Hun doel ligt kilometers verderop. Het is een steile, dreigende heuvel die als een wachter boven de vallei uitsteekt. De Romeinen noemen het de heuvel van Mars, maar de christenen fluisteren al over Montmartre, de Martelaarsberg. Op de top, in de schaduw van de heidense tempels, dachten de soldaten met één harde zwaardslag een einde te maken aan het geloof. Het zwaard flitst. Het hoofd van Denijs rolt door het droge herfstgras. De beul lacht. Maar de lach sterft in zijn keel. Het onthoofde lichaam valt niet.
 
Terwijl de soldaten als versteend toekijken, knielt de romp van de bisschop langzaam neer. De handen tastten over de grond, grijpen het afgehakte hoofd bij de haren en tillen het omhoog. De dode ogen openen zich en een heldere stem begint psalmen te zingen. Met zijn eigen hoofd stevig in zijn armen geklemd, draait het lichaam zich om. Denijs loopt met vaste stap de heuvel af, rechtstreeks de dichte mist in. Kilometers ver wandelt hij door het ruige landschap naar het noorden. Pas op de plek waar nu de grote koninklijke Basiliek van Saint-Denis staat, valt hij definitief om. Hij liet zich door de dood de mond niet snoeren.

El Mes Morado

Als je in de maand oktober door de straten van Lima loopt, zie je één dominante kleur. Bijkans alles is paars. Oktober staat in Peru bekend als El Mes Morado (De Paarse Maand), volledig gewijd aan Señor de los Milagros (de Heer van de Wonderen), een van de grootste religieuze processies ter wereld. 


Het verhaal begint in de 17e eeuw. Een tot slaaf gemaakte man uit Angola schildert een afbeelding van een gekruisigde, donkere Christus op een simpele lemen muur in een sloppenwijk van Lima. In 1655 wordt de stad getroffen door een verwoestende aardbeving die bijna heel Lima in puin legt. Duizenden mensen sterven, maar wonder boven wonder blijft die ene, fragiele lemen muur kaarsrecht overeind staan. 
Wanneer de autoriteiten de muur later proberen te slopen omdat ze de bijeenkomsten van de tot slaaf gemaakten wantrouwen, gebeurt er iets vreemds. Elke werkman die de muur nadert met een hamer, raakt plotseling verlamd of wordt bevangen door een bovennatuurlijke angst. De muur moést blijven. Vandaag de dag dragen miljoenen Peruanen in oktober paarse gewaden en eten ze de traditionele, mierzoete Turrón de Doña Pepa om deze onverwoestbare Christus te eren. 

Waarom vieren wij Dierendag?

Hoewel veel mensen Dierendag kennen als een moment om hun huisdier te verwennen, ligt de oorsprong bij een bijzondere heilige en weldoener. Het is Sint-Franciscus van Assisi die leefde rond het jaar 1200 in Italië en werd geboren in een steenrijke familie. Na een ingrijpende spirituele ommekeer deed hij echter afstand van al zijn bezittingen. Hij trok letterlijk zijn luxe kleren uit om als arme weldoener door het leven te gaan. Hij hielp melaatsen, deelde alles met de armsten en stichtte een broederschap die leefde van pure eenvoud.

Zijn heiligheid zat hem in zijn radicale visie op de schepping. Franciscus zag de natuur niet als bezit, maar als een goddelijk geschenk waarin alles met elkaar verbonden is. Hij noemde de zon zijn broeder, de maan zijn zuster en sprak met hetzelfde diepe respect over de dieren. Verhalen vertellen dat hij preekte voor de vogels en een angstaanjagende wolf wist te temmen.
In 1929 werd zijn sterfdag op 4 oktober officieel uitgeroepen tot Werelddierendag. Als heilige herinnert Franciscus van Assisi ons eraan dat echte rijkdom niet in spullen zit, en als weldoener daagt hij ons uit om met compassie te zorgen voor elk levend wezen op aarde.

Aartsengelen

Eind deze maand is er extra aandacht voor de aartsengelen. Volgens hedendaagse spirituele tradities zijn er zeven, gekoppeld aan zeven tijdperken en zeven stralen. De rooms-katholieke leer brengt er echter slechts drie officieel naar voren: Michaël (die strijdt tegen het kwaad), Gabriël (de hemelse boodschapper) en Rafaël (de pelgrim met de wandelstok).

Hun officiële gedenkdag valt op 29 september. Rond deze tijd van het jaar zorgt de afkoelende herfstmist buiten ook voor de mysterieuze 'Witte Wieven' boven de velden. Een paar dagen later, op 2 oktober, komen met het feest van de Engelbewaarders ook onze persoonlijke beschermengelen nog even buurten. En natuurlijk mag de weerspreuk van de dag niet ontbreken: ‘Trekt voor St. Michiel de vogel niet, geen winter is nog in ’t verschiet’.

Mark Lavender zorgt voor de magische vonk

Het was afgelopen vrijdagmiddag gezellig druk in de Hall of Fame bij Duivenvoorde in Leidschendam. De Haagse singer-songwriter Mark Lavender zette daar een geweldig optreden neer. Met veel flair bracht hij muziek die jong en oud aansprak, met een hoofdrol voor de herkenbare en tijdloze sound uit de jaren 60 en 70. 


Het werd een heerlijke nostalgische reis kriskras door de onvergetelijke sound uit die periode. Zijn stem klonk loepzuiver, warm en vol van klank. Mark deed trouwens veel meer dan alleen mooie liedjes zingen. Hij zocht constant contact met de mensen in de zaal waardoor er een geweldige wisselwerking ontstond. Door zijn spontane presentatie voelde iedereen zich verbonden met deze opvallende sound. Het was al met al een prachtig optreden, en de aanwezige fans kijken nu al uit naar een volgend concert.

Pale Waves brengt unieke sound naar het Europese vasteland

Gisteren, op vrijdag 11 september, startte in hun thuisstad Manchester de Europese ‘Kiss Me Tour’ van Pale Waves. Dit deden ze met hun eigen, groots opgezette open-air minifestival ‘Kiss Me In Manchester’. Voor het oog van 3.000 trouwe fans spatte de energie er live vanaf, en bewees de groep dat alternatieve gitaarrock en pure emotionaliteit perfect samengaan. Hun geluid is allesbehalve simpele drie-akkoordenpunk. Het is een gelaagde mix van melancholische jaren '80 postpunk en dromerige indiepop die inmiddels is uitgegroeid tot een krachtig statement in de muziekwereld. 


Frontvrouw Heather Baron-Gracie leidt de groep met haar kenmerkende, duistere goth-look en openhartige teksten over mentale gezondheid en haar queer-identiteit. Samen met de strakke ritmesectie van Ciara Doran en Charlie Wood creëren ze een nostalgische, maar frisse sound. Hun muziek schuurt ergens tussen de poppunk-energie van Paramore en de zware melancholie van The Cure. Vooral het baswerk van Charlie Wood springt in het oog. Zijn partijen zorgen voor een unieke cadans die je tegenwoordig niet vaak meer tegenkomt. Kortom, een hypnotiserend, monotoon basritme dat samen met de drums een ijzersterke fundering legt. Live vertaalt het trio die dynamiek, mede dankzij extra tourmuzikanten, naar een explosieve en gelaagde show. Met elk nieuw album durft Pale Waves scherper en rauwer uit de hoek te komen. Ze zijn hiermee dé stem voor een generatie die buiten de traditionele lijntjes kleurt.


Het tourschema


Na de triomfantelijke start in Engeland treedt de formatie als eerste op op het vasteland van Europa in Madrid (15 september). Een dag later, op woensdag 16 september, strijken ze neer in het Antwerpse Kavka Oudaan, waar de deuren om 19.00 uur opengaan.
Vervolgens worden achtereenvolgens Keulen (17 september) en Hamburg (19 september) aangedaan. Het hoofdstedelijke Berlijn staat op 20 september op het programma, waarna de band op dinsdag 22 september in het Amsterdamse Bitterzoet staat. Daar gaat de zaal open om 19.30 uur. Een dag later is Parijs aan de beurt, om vervolgens weer het Kanaal over te steken om in Londen de 'Kiss Me Tour' groots af te sluiten.