Energetische krachten

Onze trouwe begeleider de maan, zorgt binnenkort weer voor spektakel. Komende vrijdag 28 augustus is het niet alleen volle maan, er vindt ook een gedeeltelijke maansverduistering plaats. Wie dit natuurverschijnsel wil bewonderen, moet wel vroeg uit de veren. Rond zes uur 's ochtends trekt de maan door de schaduw van de aarde. 

Deze volle maan staat in het gevoelige dierenriemteken Vissen en staat van oudsher ook wel bekend als de Sturgeon Moon (Steurmaan). 

Astrologisch gezien luidt deze verduistering het einde van een periode in, wat kan zorgen voor extra emotionele gevoeligheid. 
In het verleden zorgde dit fenomeen echter voor heel andere emoties. Zo maakte Columbus in 1504 dankbaar gebruik van een totale maansverduistering om de inheemse bevolking van Jamaica de stuipen op het lijf te jagen voor voedsel. En in 1453 stortte de moraal van de verdedigers in Constantinopel volledig in toen de maan verduisterde, wat het einde van het Byzantijnse Rijk inluidde. Gelukkig bracht de maan niet alleen angst. De Griekse filosoof Aristoteles gebruikte de ronde schaduw van de aarde op de maan juist als hét bewijs dat onze planeet rond is. Wat voor bijzondere gebeurtenissen er komende vrijdag op ons wachten, weten we nu nog niet. Maar dat er energetisch gezien een nieuwe cyclus start, is een feit.

Mundus Patet

Het was de vierentwintigste augustus en Rome hield de adem in. Gisteren brandde het vuur van Vulcanus, vandaag opende plotseling de aarde. De zware, heilige sluitsteen van het Volcanal werd langzaam weggesleept.

 Een gapend zwart gat keek de doodsbange toeschouwers aan. 

De Mundus Patet ofwel de poort naar de onderwereld stond wagenwijd open. Koude, ijzige lucht ontsnapte uit de diepte en verdreef de warme zomergloed.
 Priesters wierpen offers van graan en bloedrood fruit in de duisternis. Onzichtbare schimmen van de doden glisten omhoog, hongerig en vrij. Geen soldaat mocht vechten, geen geliefden mochten vandaag trouwen.
 Het was Pluto en die regeerde de stad vanuit de schaduw. Rome behoorde immers toe aan de doden en het occulte.

Vulcanalia

De augustuszon brandde onbarmhartig boven het Forum Romanum. Buiten de heilige stadsmuren, bij het openluchtaltaar van het Volcanal, dromde de menigte samen.
 Het was de drieëntwintigste dag van de maand: de Vulcanalia was aangebroken.
 De hitte in de stad was verstikkend en de angst voor een allesverwoestende brand hield de Romeinen opvallend in haar greep.


 Graanschuren stonden boordevol geoogst koren. Immers, één vonk van de vuurgod kon alles in de as leggen. De priester streek met zijn hand over de ruwe steen van het altaar en prevelde een bezwering. 

Mannen en vrouwen stapten naar voren met offers in hun handen. Kleine, spartelende vissen, vers gevangen uit de Tiber, werden in de laaiende vuren geworpen. ‘Neem dit leven, Vulcanus, en spaar onze huizen’, klonk het monotoon door de rook. Het knisperen van de offers mengde zich met het verre, doffe gerommel van de aarde. Zelfs de keizer had die ochtend nog offers gebracht om de grillige godheid gunstig te stemmen. Iedereen wist dat de smid onder de Etna druk doende was en dat hij door zijn woede steden kon verzwelgen. 

De rookpluimen stegen recht omhoog naar de strakblauwe hemel, als een breekbaar pact tussen mens en vuur. 

De vlammen doofden langzaam en lieten slechts gloeiende as achter. Voor dit jaar was de destructieve kracht van de god getemd, zo hoopten de Romeinen vurig.

Immers diep onder de Etna gonsde een helse wereld. Rode lavastromen verlichtten de gigantische, duistere grot. Oorverblindend lawaai van zware hamerslagen denderde rond. Samen met de eenogige Cyclopen zweette de misvormde god. Reusachtige blaasbalgen joegen de temperatuur angstaanjagend hoog op. Elke klap op het aambeeld deed de aarde boven hen trillen.
Werd de oven te heet, dan spuwde de vulkaan vuur en as. Bovengronds hielden de stervelingen hun adem in. In deze diepte heerste de brute, destructieve kracht. Vulcanus regeerde over de flinterdunne grens van totale chaos.

Vliegende bokken en moordende bendes

Een bloederige echo door de tijd
 
De Bokkenrijders die in de jaren 1740-1785 het Limburgse heuvelland in rep en roer zette waren in werkelijkheid geen vliegende duivelsaanbidders, maar een wanhopige groep jonge inbrekers en straatrovers. In een tijd van bittere armoede probeerden zij simpelweg te overleven. 

Hun daden werden door een paranoïde rechtssysteem opgeblazen tot bovennatuurlijke proporties, geleid door drie iconische figuren: de Kapitein (dokter Kirchhoffs als het vermeende brein), de Luitenant (de harde uitvoerder) en de Jager (drossaard Clercx, de meedogenloze wetshandhaver). Eeuwen later vond deze dynamiek een lugubere echo in de moderne geschiedenis: de Bende van Nijvel.

Waar de Bokkenrijders handelden uit honger, sloeg de Bende van Nijvel in de jaren '80 een heel andere, bloederige wond in de Belgische samenleving. Tussen 1982 en 1985 terroriseerde deze bende het land met extreem gewelddadige overvallen op Delhaize-warenhuizen. Wat begon als diefstal van wapens, ontaardde in nietsontziend geweld. In totaal vielen er 28 onschuldige slachtoffers, waaronder kinderen.


Het meest ijzingwekkende aspect was de militaire precisie van de bende. De financiële buit was vaak opvallend laag, maar de focus op dood en verderf des te groter. Dit voedde de theorie dat het de bendeleden niet om geld te doen was, maar om het creëren van totale maatschappelijke chaos en politieke destabilisatie tijdens de Koude Oorlog.


Net zoals de Bokkenrijders destijds ongrijpbaar leken door angst, bleef de Bende van Nijvel gehuld in een mist van paranoia. Het dossier groeide uit tot het grootste trauma van de Belgische justitie. Een aaneenschakeling van blunders, ruziënde politiediensten en geruchten over manipulatie vanuit de Rijkswacht zorgden voor totale verlamming. Tot op de dag van vandaag is er nooit één dader veroordeeld. De iconische dader-triade van Nijvel — 'De Reus', 'De Killer' en 'De Oude' — heeft, net als de Kapitein en Luitenant van de Bokkenrijders, hun definitieve geheimen mee het graf in genomen. Bij beide bendes heeft de rauwe realiteit de officiële geschiedschrijving ingehaald. Ze blijven voor altijd symbool staan voor de diepste maatschappelijke crisissen van hun eigen tijdperk.

Kosmisch spektakel

De zinderende hitte van de zomer hangt zwaar boven ons  land. Augustus is aangebroken, de maand waarin de zon als een koning op zijn troon zit en de aarde overgiet met een felle, gouden energie. De bevolking zoekt de schaduw op, maar diep van binnen voelt iedereen een onrustige tinteling. De kosmische Leeuwenpoort staat wijd open en een onzichtbare sluis van puur licht dwingt ons om recht in de spiegel te kijken. Wie ben je echt als alle maskers afvallen is de prangende vraag.


Halverwege de maand houdt de wereld plotseling haar adem in. Overdag wordt het sissend donker wanneer de maan traag voor de zon schuift. Een diepe zonsverduistering werpt een mysterieuze schaduw over het land. Dit voelt als een kosmische adempauze, een resetknop die met een luide klik wordt ingedrukt. Oude zekerheden brokkelen in het duister geruisloos af. Maar het echte vuurwerk komt aan het einde van de maand.
 In de kosmische coulissen staat Vulcanus op, de grote smid van de goden. Hij kijkt naar de intense hitte die de zon en de verduistering achterlaten ofwel het vloeibare, ruwe materiaal van de menselijke ziel. Vulcanus stroopt zijn mouwen op, neemt zijn zware, hemelse hamer in de hand en blaast het vuur in zijn smidse hoog op.


Rond de naderende maansverduistering slaat hij genadeloos toe. De trillingen zijn voelbaar in de lucht als verre donderslagen. Mensen reageren met plotselinge, vurige emoties. De innerlijke vulkanen barsten uit omdat men te lang de eigen waarheid heeft ingehouden. Maar Vulcanus slaat niet om te vernielen. Hij slaat om te vormen. Wat slap en onoprecht is, wordt weg gehamerd. Wat puur en authentiek is, wordt onder de hoge druk gesmeed tot glanzend goud.
Wanneer de maand ten einde loopt en de nachtelijke hemel oplicht met een hoeveelheid vallende sterren, gaat de storm langzaam liggen. De zware hitte maakt plaats voor de frisse, heldere lucht van de vroege herfst. We kijken elkaar aan en zien dat er iets is veranderd. We zijn lichter, sterker en klaar voor een nieuw begin. Gesmeed door het vuur van augustus.

Bokkenmaan

Vandaag staat moeder aarde precies tussen zon en maan in een rechte lijn. Hierdoor is onze trouwe begeleider weer volledig te zien. Vooral bij opkomst toont de maan met haar diep gouden gloed een intens spektakel.


Onze voorvaderen noemden de volle maan in juli de Bokkenmaan. Dit verwijst naar de jonge reebokjes en hun geweien, die juist in deze zomerse periode snel groeien. Dat wetende komt ook de zwaartekracht van zon en maan met de getijden om de hoek kijken.  Die bundeling van krachten trekt nu eenmaal harder aan het water op aarde. Hoewel eb en vloed dagelijkse kost zijn, zorgt deze energie ervoor dat de vloed over twee etmalen net tientallen centimeters hoger opkomt dan normaal. Een krachtig maar rustig natuurverschijnsel. We weten immers dat Waterman en Pluto lekker op dreef zijn met een duidelijke en duurzame transformatie, maar die verandering is al lang in gang gezet.

Westerse, Babylonische en Chinese Kosmologie

Om de ware diepgang van de 36-jarige cyclus van de planeten Saturnus en Neptunus te begrijpen, moeten we over de grenzen van onze moderne westerse blik heen kijken. Alles in het universum beweegt in perfecte, mathematische spiralen. Zelfs onze Melkweg is een reusachtige, kosmische tol die met een snelheid van bijna achthonderdduizend kilometer per uur rechtsom, met de klok mee, door het universum draait.
 Binnen die gigantische omwenteling ademt ons eigen zonnestelsel op het ritme van oeroude wetten, die duizenden jaren geleden al werden ontcijferd door astronomen in Babylon en het oude China.


De Babyloniërs ontdekten dat de tijd geen rechte lijn is, maar een cirkel van 360 graden. Voor hen was de 36-jarige cyclus van Saturnus en Neptunus geen toeval, maar pure kosmische wiskunde. Het is exact één-tiende deel van een perfecte kosmische cirkel. Het getal 9, dat telkens in de jaartallen opduikt (zoals bij de conjunctie in 2026 en de tussentijdse oppositie in 2044), was in hun 60-tallig stelsel de heilige breuklijn die het kantelen van een tijdperk markeerde.
De oude Chinese astronomen verklaarden deze cyclus vanuit de I Tjing, het Boek van Veranderingen. 

In hun kosmologie staat het getal 6 voor het uiterste Yin (vloeibaar, onzichtbaar, de energie van Neptunus) en het getal 6 eveneens voor de ultieme aardse manifestatie. Wanneer deze krachten met elkaar vermenigvuldigd worden, ontstaat het getal 36: de absolute formule waarin chaos en orde versmelten om een nieuwe realiteit te baren.
Binnen dit raderwerk fungeert de verre dwergplaneet Pluto als de onverbiddelijke sloper van de kosmos. Pluto brengt geen toevallige ellende, maar reist zo traag dat hij de verborgen gebreken binnen onze aardse systemen onbarmhartig aan het licht brengt. Waar Saturnus de muren bouwt en Neptunus de dromen weeft, is het Pluto die de oude, vastgeroeste structuren met brute kracht afbreekt. Hij dwingt de crisis af, zodat de mensheid wel móét transformeren op de klokslag van de planeten.