De Vlucht over het Groene Graf

Het varkensvet in het stenen potje rook muf, doordrenkt met de bittere geur van wolfskers en gedroogde bilzekruid. Joost keek met trillende vingers naar zijn broer Mees. Buiten gierde de wind over de Limburgse heuvels, diep in het holst van de nacht op Oostenrijks grondgebied.
"Smeer het op je polsen en in je nek," fluisterde Mees, terwijl hij zijn eigen armen hardhandig inwreef met het groenige goedje. "Zonder de zalf pakt de bok je niet. Dan blijf je aan de grond genageld als een lamme os, terwijl de schout op de loer ligt." Joost slikte de brok in zijn keel weg. Ze waren geen moordenaars. Ze waren wevers met lege magen. Hun kinderen schreeuwden al weken om brood en de heren van de schepenbank hieven alleen maar méér belasting. De bende had goud beloofd. Goud dat verborgen lag in de rijke abdij, mijlenver over de grens.
Hij doopte zijn vingers in de vliegzalf. De substantie voelde ijskoud aan op zijn huid, maar al snel begon zijn nek heet te gloeien. Zijn hart sloeg op hol.
"Spreek de eed," commandeerde Mees, wiens ogen in het kaarslicht plotseling onnatuurlijk groot leken. Joost sloot zijn ogen en prevelde de verboden woorden: "Over huis, over tuin, over staak, en dat tot Keulen in de wijnkelder!"

De wereld begon te tollen. De muren van de armoedige leemhut leken vloeibaar te worden. Joost voelde een intense gewichtloosheid in zijn benen. De grond onder zijn voeten verdween. Met een harde ruk werd hij meegezogen, de gitzwarte nacht in. Hij vloog. Onder hem gleden de daken van Schinveld voorbij als kleine speelgoedblokjes. De wind sneed in zijn gezicht, en vlak naast hem hoorde hij het zware, ritmische snuiven van een gedaante met enorme, gekromde horens. Een zwarte bok droeg hem door de wolken, sneller dan de storm. In de verte glansde de Maas als een zilveren lint en aan de horizon glimpten de spitse torens van Keulen al in het maanlicht. Geen honger meer. Geen schout. Alleen de absolute vrijheid van de lucht.

Met een luide klap sloeg de zware houten deur van de kerker dicht.
Joost schrok wakker. De ijzige wind en de vliegende bok waren verdwenen. Hij lag op de ijskoude, vochtige stenen vloer van de schepenbank in Valkenburg. Zijn hele lichaam deed pijn. Aan de muur hingen de ijzeren kettingen en de duimschroeven van de beul nog na te zwaaien.
In de hoek zat Mees, lijkbleek en met gebroken vingers. De schout stapte naar voren, een glimlach op zijn gezicht en een ganzenveer in zijn hand. "Dus," sprak de schout met een ijzige stem, "je bekent dat je met de duivel op een bok naar Keulen bent gevlogen met behulp van de heksenzalf?"
Joost keek naar de pijnbank en toen naar zijn broer. De hallucinatie van de zalf was allang uitgewerkt, maar de bittere realiteit was begonnen.

Oorlog in de kapel

Terwijl de angst voor de duivelse ruiters de nachten beheerste, zocht het achttiende-eeuwse volk overdag wanhopig naar goddelijke tegenmacht. De koortsachtige Mariaverering bereikte in deze decennia haar absolute kookpunt. Pelgrims stroomden bij honderden naar miraculeuze beelden en heilige bronnen om redding af te dwingen van Maria, de Koningin van de hemel. 

Er deden verhalen de ronde over opzienbarende wonderen, blinden die weer zagen en doodzieken die genazen na een gebed bij Onze Lieve Vrouw als tastbaar bewijs dat God zijn volk niet had verlaten. 
Maar de Bokkenrijders zochten de confrontatie met het heilige juist op. In de schaduw van de nacht verzamelden zij zich in afgelegen heiligdommen, zoals de achthoekige Mariakapel in Urmond. Volgens de gitzwarte overlevering eisten de bendeleiders daar een heiligschennende eed: nieuwe leden moesten met hun voet op het beeld van Maria gaan staan om God en al zijn heiligen plechtig af te zweren. Zo werden de Limburgse kapelletjes het bloedige decor van een spirituele oorlog, waarin de vrome hoop op een Maria-wonder rechtstreeks botste met de duistere, menselijke realiteit van de Bokkenrijders.

De gitzwarte massahysterie

Achter deze 18e-eeuwse tragedie schuilt een eeuwenoud, onderhuids geloof dat dieper zit dan de christelijke buitenkant doet vermoeden. De angst voor de honderden Bokkenrijders die in de winterperiode door de lucht zouden razen, is rechtstreeks afkomstig aan de Germaanse Wilde Jacht. 


In die oeroude mythe was het de alvader Odin met zijn onafscheidelijke raven die tijdens de stormachtige winternachten op zijn achtbenige paard Sleipnir door de Asgard reed. Geflankeerd door Walkuren en de zielen van de doden. Het waren dezelfde geesten die men later als Witte Wieven in de mist meende te zien. Toen de hongerwinter van 1773 aanbrak, smolt deze heidense folklore in de hoofden van de Limburgers samen met een koortsachtige, religieuze massahysterie. 

Dezelfde intense, emotionele overgave waarmee het volk in grote processies Maria aanriep voor redding, sloeg door de paniek om in een blinde heksenjacht. Men zocht bezeten naar zondebokken voor de rampspoed; de duivel moest tastbaar gemaakt en uitgeroeid worden. Zo werden de arme, menselijke plunderaars in de collectieve psyché verheven tot de demonische ruiters van Odin, met een bloedige massavervolging tot gevolg. 

Mythische schaduwen in de wintermist

Wanneer de late herfst van 1773 het Limburgse landschap in een ijskoude wintermist hult, vervaagt de grens tussen de levenden en de doden. Net zoals de Witte Wieven die uit de mistflarden van de heide opstijgen, zo gleden destijds honderden Bokkenrijders geruisloos door de gure winternachten. In de volksmond waren zij geen gewone dieven, maar een angstaanjagend leger aan de hemel. 

Of een herrijzenis van de bloeddorstige Walkuren die ooit boven de Duitse Harz zweefden op zoek naar de gevallenen. De bittere honger dreef bijna vijfhonderd verschoppelingen tot wanhoopsdaden, maar de bijgelovige bevolking hoorde in de gierende winterwind de hoeven van de duivel. 
Wat volgde was een gitzwarte heksenjacht, groter en wreder dan de regio ooit had gekend. Kerkers puilden uit en honderden onschuldigen bekenden onder brute marteling hun vermeende vluchten door de nacht, totdat de galgenvelden zwart zagen van de lichamen. 
Pas toen de winter van 1776 week, loste de massahysterie op, maar de mystieke schaduw van deze honderden vervolgde zielen blijft voor altijd in de wintermist hangen.

‘Grandioos, de dubbel’

Bij DSVP is men maar wat blij met het veroveren van de KNVB-Districtsbeker. Voorzitter Anja van Dam straalde van oor tot oor na het behalen van deze unieke dubbel door het trotse vlaggenschip van de vereniging uit Pijnacker. Het werd een afgetekende 5-2 overwinning, na een 2-2 stand bij rust. Na afloop reikte KNVB-afgevaardigde Jan-Christiaan Goudbeek alle versierselen uit die bij deze prestigieuze titel horen, inclusief de felbegeerde trofee.


Hoewel de finales afgelopen zaterdag in Noordwijk werden georganiseerd, werd dit specifieke duel gespeeld op een van de velden van sv Leidschenveen in Den Haag. Mede finalist Forum Sport uit Leidschendam-Voorburg is overigens nog volop in de race om te promoveren naar de Hoofdklasse voor vrouwen. De ploeg van coach Marco Sloos gaat nu in een tweestrijd met Ajax bepalen welk team een plekje krijgt in de een na hoogste amateurklasse.


Forum Sport startte aanvallend en zette direct druk op de defensie van de ploeg uit Pijnacker. Een eerste hoekschop leverde niets op voor Forum Sport, waarna DSVP na vijf minuten spelen met Luna Schipma de aanval zocht. Het echte gevaar kwam in de beginfase echter van de snelle diepe ballen van de ploeg uit Voorburg. Aanvoerster Ginger Wouters was in de 7e minuut al heel dicht bij een treffer. DSVP kon moeilijk onder de druk vandaan komen, maar hield de gelederen goed gesloten. 
Toch wist ook DSVP gevaarlijk te counteren. Met Femme van den Houten en Maritha Roeten lieten zij zien over flink wat aanvalskracht te beschikken.


Het was een aantrekkelijk duel tussen twee teams die maar wat graag de volle winst wilden pakken. In de 15e minuut kreeg Noa Crump een grote mogelijkheid voor DSVP, maar haar inzet spatte uiteen op de dwarsligger. In de omschakeling die volgde was Forum Sport razendsnel weg via Karen Masuda, die echter vergat te scoren. Het doelpunt viel daarna onverwacht aan de andere kant. 



Na een mooie aanval speelde Danisha Lecluse de bal over de hele breedte in de voeten van Maritha Roeten. Met een prachtige lob schoot zij de bal in de uiterste verste hoek tegen de touwen. Deze voorsprong was op dat moment niet geheel in lijn met de verhoudingen op het veld, en dat begrepen de speelsters uit Voorburg ook. In de 23e minuut viel dan ook de gelijkmaker. 

Na een afgeslagen aanval kwam de bal voor de voeten van Anjali Soechif, die vanaf de rand van de zestienmeter keurig scoorde: 1-1. Forum Sport wilde daarna doordrukken met Eline Hoogteijling en Ginger Wouters, die zelfs een kans voor open doel kreeg. In de 35e minuut kreeg Forum Sport na een overtreding in het strafschopgebied een penalty van scheidsrechter Stefan de Heer. 

Sabine Kuilenburg faalde niet en bracht de stand op 1-2. 

Vlak voor rust deed zich een identieke situatie voor in het strafschopgebied van de Voorburgse ploeg. Aimée Ancher ging achter de bal staan en schoot de strafschop onberispelijk binnen, waardoor beide finalisten met een gelijke stand van 2-2 de kleedkamers opzochten.



Net na de hervatting volgde er een overtreding halverwege de helft van Forum Sport. Romy Bruins ging achter de bal staan en schoot deze loeihard richting doel. De bal kwam bij Noa Crump met zo’n enorme vaart, dat ze van schrik haar ogen dichtkneep. Het schot scheerde via haar hoofd met de lange steile lokken welke direct wild alle kanten op vlogen onhoudbaar in het doel.

Een hele fraaie actie met een hoge doses aan luchtverplaatsing waarbij het kapsel volledig in de war werd gebracht. De focus moest snel weer terug, maar de ploeg van coach en tacticus Vince Bontes leidde in elk geval met 3-2. 

In de 51e minuut stond diezelfde Noa Crump aan de basis van de 4-2. Met een steekpass door het centrum bediende ze Maritha Roeten, die koelbloedig raak schoot.

De wedstrijd was hiermee gespeeld, hoewel Forum Sport via Roxanne Visser in de 55e minuut nog heel dicht bij een aansluitingstreffer was. 

DSVP-sluitpost Roosje Hofland deed echter wat ze moest doen. Ook Karen Masuda kreeg nog mogelijkheden voor het Voorburgse team, maar door de hechte verdedigingslinie van DSVP was er nagenoeg geen doorkomen meer aan. DSVP controleerde de finale in de tweede helft volledig, al werd de sfeer op het veld grimmiger, wat resulteerde in enkele onnodige gele kaarten.
In de 77e minuut bepaalde Maritha Roeten de eindstand definitief op 5-2. 

Opnieuw ging hier een prachtige aanval aan vooraf, waarna haar schot vanaf 25 meter doel trof. DSVP trok in de tweede helft het initiatief volledig naar zich toe en won de KNVB-Districtsbeker dik verdiend met doortastend spel, vertrouwen en overtuiging. Na het laatste fluitsignaal bestormden de reserves en de technische en medische staf het veld om zich in het feestgedruis te mengen. 

Na het officiële gedeelte was de KNVB-bokaal het absolute middelpunt van de feestelijkheden. De dubbel voor DSVP is een feit, en dat belooft veel goeds voor het komende seizoen. Forum Sport rest nu nog de promotiefinale tegen Ajax. De winnaar van dat duel mag zich volgend seizoen Hoofdklasser noemen.

Meer beelden van de KNVB bekerfinale tussen DSVP en Forum Sport ziet u hier. 

Volle blauwe maan

De maan kleurt vandaag blauw! Het is immers de tweede volle maan in een tijdbestek van slechts één maand. Dan wordt onze trouwe begeleider een 'blauwe maan' genoemd. 



Het is trouwens een optisch kleinere maan, want deze staat nu iets verder van ons verwijderd. Dit fenomeen komt slechts eens in de twee à drie jaar voor, omdat een cyclus van de volle maan 29,5 dagen duurt. Met twaalf maan omlopen kom je ongeveer elf dagen tekort voor een volledig zonnejaar. Dus zo af en toe hebben we een Blue Moon, maar echt blauw kleurt de maan zeker niet.

DSVP Kampioen

Als we even teruggaan in de historie, werden de vrouwen van DSVP in 2007 voor het laatst kampioen in de Derde Klasse. Het optreden in de Tweede Klasse was echter van korte duur. Na een jaar was degradatie een feit en moesten de meiden zich opnieuw gaan bewijzen. De opbouw en groei van de vereniging, waarbij talenten maximaal de kans kregen zich te ontwikkelen, speelden hierbij een grote rol. In 2013 werd dankzij een behaalde periodetitel een nacompetitie gespeeld, waarin DSVP glansrijk acteerde. Sindsdien speelde het blauwe vlaggenschip in de Tweede Klasse.

Nu, 19 jaar later, is er weer een kampioenschap. Dat kregen de meiden van Vince Bontes zeker niet cadeau. Halverwege dit seizoen verspeelde de ploeg her en der wat punten. Er werd thuis verloren van Sportclub Monster, en uit van VVAC in Ottoland en IFC uit Hendrik-Ido-Ambacht. Slechts twee gelijke spelen hoefde de ploeg toe te staan: tegen Unitas en naaste concurrent Quick Boys. De overige 17 wedstrijden werden glansrijk – en vaak met opvallend veel prachtige doelpunten – in winst omgezet. Deze sterke competitie bleef spannend tot de laatste speelronde, en juist dat maakt dit kampioenschap zo extreem mooi. Het is de kroon op het werk. De dynamiek tussen de speelsters en de technische en medische staf valt direct op door veerkracht en collectiviteit. 

Met uiteraard als grote geheim coach Vince Bontes, die de groep enorm weet te motiveren met zijn sterke, analytische kijk op het voetbalspelletje. Een veldheer die de speelsters op de juiste plek binnen de lijnen positioneert.
Vince Bontes staat sinds februari 2025 voor de groep. Zijn invloed en aanpak hebben met dit resultaat direct hun eerste vruchten afgeworpen. Na afloop was de kleine tacticus maar wat blij en trots op zijn meiden, die ‘het toch maar mooi hebben geflikt’. 

Felicitaties aan de speelsters, de technische en medische staf en uiteraard het bestuur van DSVP met dit heuglijke feit. De medailles en bloemen werden uitgereikt en de champagne werd ontkurkt. De flessen knalden met veel lawaai open en het feest barstte los. Een ultiem resultaat dat groots werd gevierd. De Groene Wijdte kleurde blauw en het bleef nog lang onrustig in Pijnacker.