Veranderende machten

Begin dit jaar deed ik op dit kanaal al kond van de maatschappelijke veranderingen, maar bovenal van het grote geopolitieke spel. De conjunctie van de planeten Saturnus en Neptunus op exact nul graden gaf aan dat er wel degelijk verschuivingen zouden plaatsvinden. En zo geschiedde: na een hegemonie van 109 jaar door de Verenigde Staten – die in 1917 met eenzelfde conjunctie begon – is dat tijdperk nu verleden tijd. Het Midden-Oosten, met Israël recht tegenover Iran, Pakistan en China, bepaalt nu wat er gaat gebeuren. Net als bij de planeten zijn in de numerologie de cijfers veelzeggend genoeg, met de 9 als sluitstuk: de voltooiing of afsluiting van een periode.

We zien een complete wijziging van de geopolitieke omstandigheden. Juist omdat Saturnus en Neptunus op exact nul graden stonden, geeft dit aan dat de dynamiek nog lang niet is uitgewoed. Rond 21 juli van dit jaar bereikt deze spanning een nieuw hoogtepunt wanneer Jupiter en Pluto de kosmische toon zetten. Zij werken hierin als een katalysator en geven extra kracht aan de strijd om de wereldmacht. De unipolaire wereld met de VS maakt plaats voor een multipolaire orde waarin China de spil wordt. Immers, de Verenigde Staten hebben op alle fronten bakzeil moeten halen in het conflict met Iran, en mogen van geluk spreken met de vasthoudendheid van Israël. Iran legt nu de regels op aan de VS, die als verliezer na 109 jaar met de staart tussen de benen afdruipt. 

De toekomst is aan Iran, Pakistan en China, met hun onomkeerbare, strategische handelsroutes. Deze planetaire uitlijning is wel uiterst zeldzaam. Aan het begin van de 16e eeuw vond een vergelijkbare constellatie plaats, waarna de Zijderoute transformeerde. 

Nu loopt deze nieuwe route dood bij de grenzen van de Europese Unie. De keuze is aan Brussel, want de EU is momenteel te zwak of te verdeeld om een mondiale speler te zijn. De Unie zal wel móéten besluiten om met China samen te werken binnen dit veelbelovende, mondiale en technocratische netwerk.

Of de gevestigde westerse orde het nu leuk vindt of niet: de overgang naar Pluto in Waterman is ingezet. Net als in de roerige jaren zestig, toen de buitenplaneten de aardse verhoudingen ook al stevig aan de tand voelden, staan we aan de vooravond van een onomkeerbare cultuuromslag. De oude machten kunnen proberen de controle te behouden door vast te houden aan traditionele olie- en gaslijnen, maar de stroom zoekt in het nieuwe netwerktijdperk allang zijn eigen weg. Het is de ultieme kosmische herhaling van de profetische woorden van Bob Dylan: The times they are a-changin’. Wie nu niet meezwemt, zinkt als een steen.