Raad van State laat Damplein Leidschendam met rust

Het hoogste rechtscollege deed afgelopen week in hoger beroep uitspraak inzake een slepende zaak uit 2007 omtrent het Leidschendamse Damplein. Omwonenden hadden bezwaar gemaakt tegen een in hun ogen onterechte verstrekte bouwvergunning. Daarbij kwam dat er in die periode geen Bestemmingsplan was voor het Damcentrum. Immers, de Raad van State had het toen geldende Bestemmingsplan afgewezen.

Al de eerdere bezwaren van omwonenden werden in de loop der tijd ongegrond verklaard. En ook nu koos de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State de meest gemakkelijke weg. De in het hoger beroep zijnde inzet om herziening van de besluitvorming van destijds werd volledig afgewezen.

Enige discussie was er niet alhoewel het Bestemmingsplan 2011 niet in overeenstemming zou zijn met het Bouwplan. Maar daartegen werden geen bezwaren ingediend zodat het Bestemmingsplan 2011 onherroepelijk werd. Ook de elementen van de Europese Commissie inzake de verleende staatssteun werd volledig buiten de discussie gehouden. Dit lag in de lijn der verwachting aangezien de Europese wetgeving prefereert. Ook de wijze waarop de EC die beoordeling deed en waarbij de Raad van State zelf geen onderzoek verricht naar dit soort ontoelaatbare handelingen van overheidswege.

Toch lijkt deze uitspraak een logische te zijn maar zet juristen wel aan het denken. Een burger zou zonder geldige bouwvergunning een werk moeten afbreken. De overheid daarentegen, die zich in woord en geschrift bewust niet aan de wet houdt, krijgt het voordeel van de twijfel.
Tevens werd aangeroerd een vergoeding van de geleden en nog te lijden schade van de omwonenden. Die is wel degelijk aanwezig maar was niet ingebracht tijdens de in 2012 gevoerde rechtszaak. Normaal gesproken valt dit ook niet onder het hoofdstuk bestuursrecht. Dit dient separaat in een civiele procedure aan de orde te moeten komen.
Ondanks dat de bouw van het Damplein niet correct lijkt te zijn, laat de Raad van State deze voor wat het is.

Oneerlijke concurrentie bij Damplein project Leidschendam

Staatssteun Damplein Leidschendam wordt teruggevorderd

De Europese Commissie heeft geconstateerd dat de Staat der Nederlanden de onverenigbare staatssteun in het vastgoedproject Damplein Leidschendam moet terugvorderen van Schouten - de Jong Bouwfonds. Het gaat om een totaalbedrag van 6,9 miljoen euro exclusief rente.

De verkoop van de grond werd jaren geleden via een privaat-publiek partnerschap opgezet door de gemeente Leidschendam en Schouten - de Jong Bouwfonds waarbij Schouten - de Jong Projectontwikkeling BV een partnerschap aanging met Bouwfonds Ontwikkeling BV.
In 2003 werd de betreffende grond onafhankelijk getaxeerd en in 2004 verkocht aan privaat publieke partijen waaronder Schouten - de Jong Bouwfonds BV. Vanwege veranderende marktomstandigheden besloot de gemeenteraad van Leidschendam in 2009 de oorspronkelijke overeengekomen verkoopprijs van 8,6 miljoen euro te verlagen naar 4 miljoen euro waarbij tevens de grondexploitatiebijdrage van 1,1 miljoen euro en kwaliteitsvergoeding van 0,9 miljoen euro niet langer verschuldigd werd.
Het extra bedrag van 0,3 miljoen euro dat nu naar voren wordt gebracht komt zo mogelijk uit de geheime rapporten die de gemeente Leidschendam-Voorburg ter beoordeling heeft moeten afgeven bij de Europese Commissie. Zeven keer werd gevraagd nadere zienswijzen in te dienen.

De gemeente Leidschendam verstrekte een bijzonder aantrekkelijk markteconomisch voordeel via afwaardering van de grondprijs en het kwijtschelden van andere kosten aan Schouten - De Jong Bouwfonds. Dit is overigens een combinatie van Schouten & De Jong projectontwikkeling B.V. en Bouwfonds ontwikkeling B.V., die ook samenwerkte met de gemeente om de grond bouwrijp te maken. Andere geïnteresseerde projectontwikkelaars in dit omvangrijke bouwproject hadden het nakijken.

Niets zien en horen maar vooral zwijgen.........

De overheid is van mening dat regelgeving aanzienlijk verminderd en vereenvoudigd is voor burgers en ondernemingen. Helaas heb ik niet die ervaring want voor iedere verandering beland je spontaan in een nieuw doolhof van regeltjes. Noem het maar de verlegging van de regeldruk waar de overheid overigens heel sterk in is. Zand in de ogen strooien om vooral lekker in te kunnen dommelen.

Soms is de argeloze burger de sigaar omdat je bijkans een adviesbureau nodig hebt om de overheid te kunnen volgen. Niet zo vreemd dat rechtsbijstandorganisaties de handen vol hebben aan dit zo verslindende element van de factor tijd. Dit naast de financiële verkwisting en emotionele lijdensweg voor de betrokkenen. Alle gemeenten, waterschappen en provincies hebben zo hun eigen regelgeving, verordeningen en besluiten. Dom, tevreden en vooral arme bevolking is wat deze overheid voor ogen heeft waarbij communicatie en overleg ver te zoeken is.
Neem bijvoorbeeld een ten uitvoer gelegde bouwvergunning die jaren geleden door het hoogste rechtsorgaan werd vernietigd. Maar enkele dagen voor die herroeping werd door diezelfde rechterlijke macht een artikel 19 WRO-procedure voor een ouder bestemmingsplan geaccordeerd. Vooraf kun je het niet bedenken maar hoe zou dit toch mogelijk zijn blijft de vraagstelling. Werd het recht doelbewust ondermijnd of was dit toeval. Recht of krom, u mag het zelf invullen.

Feit is wel dat alles volgens de geheime achterkamertjespolitiek, waarbij zelfs gemeenteraadsleden hun handtekening moesten plaatsen omdat niets maar dan ook niets naar buiten mocht komen. Dit op straffe van niet mis te verstane rechtsmiddelen. Communiceren naar de inwoners daar werd een veto over uitgesproken en het prestige object een openlijke schijnvertoning van burgerlijke ongehoorzaamheid van overheidswege.
We weten dat in de rechtszaal de waarheid niet gesproken hoeft te worden. De voorzitter van de Rechtbank heeft me dit zelf uitgelegd alhoewel mevrouw er wel danige moeite mee had. Liegen en bedriegen is volledig toegestaan maar op leugens en bedrog bouw je zeker geen vertrouwen. Verre van dat, zelfs met feodale toestanden die in deze tijd niet thuishoren.
Het lijkt op het stelselmatig onderuithalen van het geldende rechtssysteem waarbij het lijkt of regel- en wetgeving alleen en uitsluitend geldt voor het onderlinge overheidssysteem of hoe je het dan ook mag noemen.
Trouwens, dit alles doet mij sterk denken aan een episode van commissaris Maigret waarbij de notabelen en rechters boven alle verdenking stonden terwijl het wel degelijk de daders waren van misplaatste praktijken. Ook nu gebeurt hetzelfde waarbij de waarheid onder de pet gehouden moet en zal worden.

In dit onderhavige geval was er Europa die rechten en plichten gelukkig nog wel op een hoger plan heeft staan. De geheime achterkamertjesproblematiek van de gemeente en hogere instanties moesten met de billen bloot met als resultaat onterechte Staatssteun. Binnenkort mag het hoogste rechtscollege zich weer buigen maar wat zal zij het moeilijk krijgen om haar vege lijf te redden van de ondergang. Notabelen en blauwe ogen zijn geen drol meer waard in ons land maar zwijgen is misschien wel de beste remedie.